Âh-u Eşyâ

Seng-i dibek çarh ururken nâle vü feryâd eder,

Âteş-i sûzanda hatab yanarken şîven eder,

Kâinat bu dert ile dâim zâr u zâr eder,

Ben aşkınla âh etmişem çok mu Süheylâ?

​Örs üstünde demir dövülürken yüz feryâd eder,

Gül için sabaha dek bülbül-i şeydâ figân eder,

Can mülkünde ayrılığın bin tûfân eder,

Ben aşkınla âh etmişem çok mu Süheylâ?

​Hâme kâğıt üzre her dem nâle vü zâr eder,

Bâd-ı sabâ değerken yapraklar hışırtı eder,

Her nesne kendi dilince bir âh u efgan eder,

Ben aşkınla âh etmişem çok mu Süheylâ?