Kürdîlihicâzkâr

Sâkıyâ sun bezme bir câm, kalmasın gam yâr bana,

Târı söylet perdesinden, dönmesin gün dâr bana.

Değdi Kürdî, esdi bir yel, döktü yaşlar gözlerim,

İnlesin dil hasretinden, ağlasın hep zâr bana.

Urdu nâgâh ol Hicâz’ın âteşinden yandı cân,

Serserî gönlüm gezerken her adım bir nâr bana.

Bir olup Kürdî sükûtu, kor Hicâz’ın nârı hem,

Perdeden bir nağme coşsun, açsın ol gülzâr bana.

Geldi Kürdîlihicâzkâr bezme bir şen nâz ile,

Cilvesinden söndü yangın, oldu her dem kâr bana.

Bir tebessüm sildi birden, çöl ve dağdan hüzn ü gam,

‘Pes’ deyip baş eğdi serkeş, lutfu çoktur yâr bana.